ໃຫ້ເຫື່ອກາຍເປັນຫຼຽນຂອງໄວໜຸ່ມ: ກິລາ, ທ່າທາງທີ່ສູງສົ່ງທີ່ສຸດຂອງຊີວິດ

ເວລາຫົກໂມງເຊົ້າ, ວົງວຽນຂອງນັກແລ່ນໄດ້ຕ້ອນຮັບແສງແດດດວງທຳອິດເທິງສະໜາມ; ເວລາສິບໂມງກາງຄືນ, ສຽງເຫຼັກດັງກ້ອງ ແລະ ສຽງຫາຍໃຈດັງກ້ອງຢູ່ໃນຫ້ອງອອກກຳລັງກາຍ; ຕາມເສັ້ນທາງສີຂຽວຂອງຕົວເມືອງ, ນັກຂີ່ລົດຖີບໄດ້ແວ່ະຜ່ານຖະໜົນປູຢາງທີ່ມີຕົ້ນໄມ້ປົກຄຸມໄປທົ່ວ...

ກິລາບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການເຄື່ອນໄຫວຂອງແຂນຂາອີກຕໍ່ໄປ; ມັນແມ່ນພິທີກຳທີ່ທັນສະໄໝທີ່ພວກເຮົາຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມອິດເມື່ອຍ ແລະ ຟື້ນຟູຕົວເອງຄືນໃໝ່. ເມື່ອຊີວິດທີ່ມີຄວາມໄວສູງກັກຂັງພວກເຮົາໄວ້ໃນຫ້ອງນ້ອຍໆ ແລະ ໜ້າຈໍ, ການອອກກຳລັງກາຍແມ່ນກະແຈທີ່ປົດລັອກຄວາມມີຊີວິດຊີວາທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດຂອງຊີວິດ.

I. ກິລາ: ອາວຸດຕ້ານເວລາ

ອົງການອະນາໄມໂລກລາຍງານວ່າມີຜູ້ຄົນຫ້າລ້ານຄົນເສຍຊີວິດກ່ອນໄວອັນຄວນໃນແຕ່ລະປີຍ້ອນການຂາດການເຄື່ອນໄຫວທາງດ້ານຮ່າງກາຍ, ແຕ່ການອອກກຳລັງກາຍໃນລະດັບປານກາງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບນາທີຕໍ່ອາທິດສາມາດຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງຂອງພະຍາດຫົວໃຈແລະຫຼອດເລືອດໄດ້ສາມສິບຫ້າເປີເຊັນ. ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຕົວເລກທີ່ໜາວເຢັນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນການປ່ຽນແປງຄຸນນະພາບຊີວິດທີ່ແທ້ຈິງ.

ໃນຂະນະທີ່ແລ່ນ, ຫົວໃຈເຕັ້ນ 120 ເທື່ອຕໍ່ນາທີ, ສູບສົ່ງເລືອດທີ່ອຸດົມດ້ວຍອົກຊີເຈນໄປຫາທຸກໆຈຸລັງ; ໃນຂະນະທີ່ຍົກນ້ຳໜັກ, ເສັ້ນໃຍກ້າມຊີ້ນຈະແຂງແຮງຂຶ້ນຜ່ານຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ການສ້ອມແປງເລັກນ້ອຍ; ຢູ່ເທິງຜ້າປູໂຍຄະ, ການຫາຍໃຈເລິກໆຈະເຮັດໃຫ້ເສັ້ນປະສາດທີ່ເຫັນອົກເຫັນໃຈສະຫງົບລົງ ແລະ ຄວາມກັງວົນຈະລະເຫີຍໄປພ້ອມກັບເຫື່ອ. ການອອກກຳລັງກາຍເປັນຫຼາຍກວ່າການຝຶກຮ່າງກາຍ; ມັນເປັນການປະຕິວັດທາງສະລີລະວິທະຍາທີ່ແນ່ນອນ - ມັນກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດການຫຼั่งເອນດໍຟິນ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ລົດຊາດຄວາມສຸກອັນບໍລິສຸດໃນປະລິມານໂດພາມີນ; ມັນປັບລະດັບຄໍຕິຊໍລ, ສ້າງກຳແພງທາງຈິດໃຈຕ້ານກັບຊີວິດທີ່ມີຄວາມກົດດັນສູງ.

ດັ່ງທີ່ Haruki Murakami ຂຽນໄວ້ວ່າ: “ສິ່ງທີ່ສຳຄັນແມ່ນການດີກ່ວາມື້ວານນີ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະພຽງເລັກນ້ອຍກໍຕາມ.” ກິລາເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນການເປັນເຈົ້າການໃນການຄວບຄຸມເວລາ: ໃນຂະນະທີ່ໝູ່ເພື່ອນຈົ່ມວ່າມີອາການປວດຫຼັງ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຄື່ອນໄຫວຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີກໍຍັງກ້າວໄປຢ່າງວຸ້ນວາຍ; ເມື່ອຊີວິດລົ້ມເຫຼວຢ່າງກະທັນຫັນ, ຮ່າງກາຍທີ່ແຂງແຮງທີ່ເກີດຈາກການຝຶກຊ້ອມເປັນປະຈຳຈະກາຍເປັນແນວປ້ອງກັນທຳອິດ.

II. ການທຳລາຍຂອບເຂດ: ການພົບກັບຕົວເອງທີ່ດີກວ່າໃນການເຄື່ອນໄຫວ

ສະໜາມຫຼິ້ນບໍ່ເຄີຍເປັນການສະແດງດ່ຽວ, ແຕ່ເປັນຫ້ອງທົດລອງຂອງການລື່ນກາຍຕົນເອງ.

ພະນັກງານຫ້ອງການຜູ້ທີ່ຄຸເຂົ່າລົງຮ້ອງໄຫ້ໃນການແຂ່ງຂັນມາຣາທອນອາດຈະຫາກໍ່ສຳເລັດໄລຍະທາງສີ່ສິບສອງກິໂລແມັດທຳອິດຂອງລາວ; ຍິງສາວທີ່ສັ່ນສະເທືອນໃນຂະນະທີ່ນາງຈັບຝາປີນວັດແທກຄວາມກ້າຫານດ້ວຍມິນລີແມັດຂອງປາຍນິ້ວມືຂອງນາງ; ພະນັກງານຄໍຂາວທີ່ບິດຕົວໄປຕາມຈັງຫວະພ້ອມກັບປ້າເຕັ້ນລຳທີ່ກຳລັງທຳລາຍຄວາມກັງວົນທາງສັງຄົມ. ກິລາດຶງປ້າຍທີ່ສັງຄົມຕິດຢູ່ກັບພວກເຮົາອອກ; ທ່ານໝໍ, ຄູອາຈານ, ນັກຂຽນໂປຣແກຣມ - ທັງໝົດກັບຄືນສູ່ບຸກຄົນທີ່ຊອກຫາຄວາມກ້າວໜ້າ.

ວິທະຍາສາດປະສາດສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າການອອກກຳລັງກາຍສົ່ງເສີມການສ້າງລະບົບປະສາດໃນ hippocampus ແລະ ເພີ່ມຄວາມຍືດຫຍຸ່ນທາງດ້ານສະຕິປັນຍາ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຕອນບ່າຍທີ່ໃຊ້ເວລາໃນການຝຶກຊ້ອມການວາງຕົວອາດຈະຫວ່ານເມັດພັນສຳລັບຂໍ້ສະເໜີທີ່ສ້າງສັນໃນມື້ອື່ນ, ແລະປຶ້ມສຽງທີ່ໄດ້ຍິນໃນຂະນະທີ່ແລ່ນຈະຖືກຝັງໄວ້ໃນຄວາມຊົງຈຳໂດຍທຸກໆບາດກ້າວ. ກິລາ ແລະ ການຮຽນຮູ້ບໍ່ແມ່ນຄູ່ແຂ່ງ; ພວກມັນຮ່ວມກັນສ້າງຕົວຕົນທີ່ສົມບູນກວ່າເກົ່າ.

III. ງານລ້ຽງທີ່ໜ້າຕື່ນເຕັ້ນ: ເຮັດໃຫ້ກິລາກາຍເປັນວິຖີຊີວິດ

ການອອກກຳລັງກາຍບໍ່ຄວນເປັນເລື່ອງທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນໃນລາຍການຄຳໝັ້ນສັນຍາປີໃໝ່; ມັນຄວນຈະຊຶມເຂົ້າໄປໃນເສັ້ນເລືອດຝອຍຂອງຊີວິດປະຈຳວັນ.

ລອງໃຊ້ “ການເຄື່ອນໄຫວແບບແຍກສ່ວນ”: ລົງຈາກປ້າຍລົດເມສອງປ້າຍແຕ່ເຊົ້າໃນເວລາເດີນທາງ, ນັ່ງຝາສິບນາທີໃນຕອນທ່ຽງ, ຫຼິ້ນແບດມິນຕັນເຄິ່ງຊົ່ວໂມງກັບຄອບຄົວຫຼັງອາຫານຄ່ຳ. ເມື່ອການເຄື່ອນໄຫວກາຍເປັນເລື່ອງປົກກະຕິຄືກັບການຖູແຂ້ວ, ຂໍ້ແກ້ຕົວທີ່ວ່າ “ບໍ່ມີເວລາ” ຫຼື “ບໍ່ມີພື້ນທີ່” ກໍ່ຈະຖືກລະລາຍໄປ.

ສິ່ງທີ່ສຳຄັນກວ່ານັ້ນ, ຊອກຫາພາສາກິລາຂອງຕົນເອງ. ບາງຄົນປ່ອຍຄວາມກົດດັນຜ່ານການຕີມວຍ, ບາງຄົນຄົ້ນພົບຄວາມໝັ້ນໃຈໃນການເຕັ້ນ, ບາງຄົນວັດແທກສະຫວັນແລະໂລກໂດຍການປີນພູ. ດັ່ງທີ່ Nietzsche ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໃນຊົ່ວໂມງທີ່ພວກເຮົາບັງຄັບຕົວເອງໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວ, ພວກເຮົາຈະຄົ້ນພົບຕົວເອງ.” ເມື່ອກິລາພົບກັບຄວາມມັກ, ເຫື່ອທຸກໆຢົດຈະກາຍເປັນຈຸດເດັ່ນຂອງຊີວິດ.

ສະຫຼຸບ

ຢືນຢູ່ເທິງອານເຊຣີ່ສະໜາມກິລາ ທ່ານຈະເຫັນ: ຮູບຊົງຂອງນັກແລ່ນຕອນເຊົ້າເຕັ້ນລຳໄປຕາມດວງອາທິດຂຶ້ນ, ນັກສະເກັດບອດແກະສະຫຼັກຮູບໂຄ້ງລົງເທິງຖະໜົນຢາງມະຕອຍ, ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ຜົມສີເງິນສ່ອງດາບໄທຈີໃນແສງຮຸ່ງອາລຸນ... ສາກເຫຼົ່ານີ້ທໍລະຍົດຊີວິດ. ກິລາບໍ່ມີທາງລັດສັນຍາ, ແຕ່ໃນທາງທີ່ຊື່ສັດທີ່ສຸດມັນບອກພວກເຮົາວ່າ: ທຸກໆຢົດເຫື່ອທີ່ເຈົ້າໄຫຼອອກມາຈະຫັກເຫແສງຂອງດວງອາທິດ; ທຸກໆບາດກ້າວທີ່ເຈົ້າກ້າວໄປແມ່ນການຂຽນຊີວິດທີ່ກວ້າງຂວາງ.

ດຽວນີ້, ຜູກເຊືອກ, ຍ່າງອອກຈາກປະຕູ - ໃຫ້ໂລກກາຍເປັນສະໜາມກິລາຂອງເຈົ້າ, ໃຫ້ເຫື່ອກາຍເປັນຫຼຽນລາງວັນທີ່ສະຫວ່າງທີ່ສຸດຂອງໄວໜຸ່ມ.